مدح و مرثیۀ حضرت زینب سلاماللهعلیها در کوفه
نه تنها گشته سر تا پا به رنگ ارغوان زینب شبیه یاس پیغمبر شده قامت کمان زینب شنیدم از قدیمیها به مادر میرود دختر امامش را حمایت کرده پس تا پای جان زینب به رغم اینهمه داغ و فراق و طعنه و سختی نداده در صبوری لحظهای از کف عنان زینب به آتش میکشد با خطبههایش کاخ ظلمت را به کـوه صبر دارد قلۀ آتـشفـشـان زینب نوشته هر کجا ذبح عظیم آن را بخوان اکبر نوشته هر کجا صبر جمیل آن را بخوان زینب فقط مانده به تیر و خنجر و شمشیر و سرنیزه سفارشهای زهرا را کند خاطرنشان زینب به آهی یا نگاهی گاهگاهی گوشۀ محـمل غم دل را نهاده با برادر در میان زینب صـدای آیـه کـهـف رقـیـمـی آشـنــا آیــد نگهدارد اگر زنگ شتر را از تکان زینب یزید از عمد دست اینگونه بالا برده تا حتما حسینش را ببیند زیر چوب خیزران زینب خرابه جای خوبی نیست و از روی ناچاری به خاکش گوهری دردانه را کرده نهان زینب نگشته کاسۀ چشمی ز اشک روضهها خالی که روزی ده رقیه گشته و روزی رسان زینب |